Wesołych Świąt

Podrzędny nowojorski bar – jedno z lepszych miejsc na spędzenie czasu i pieniędzy. Dla rozrywki goście mają stół do bilardu, kilka maszyn do grania, które ustawione są by od czasu do czasu obrobić kogoś z wypłaty; planszę do rzutek i oczywiście szeroką kolekcję tanich alkoholi.

Przy brudnej ladzie baru siedział samotny mężczyzna w średnim wieku, a  przed nim stała na wpół pusta szklanka kiepskiej whiskey. Palcem jeździł po brzegu naczynia, a oczyma wodził po marnym wystroju lokalu. Ciemne ściany, ciemne meble, wszechobecny smog z fajek, a na dopełnienie całego obrazu nędzy, skrzeczące radio, grające jakąś piosenkę bożonarodzeniową.

– Hej stary – zwrócił się do niego barman – zaraz zamykamy, więc kończ drinka.

– Zamykacie? – spytał mężczyzna i spojrzał na zegarek za nim. – Jest dopiero szósta wieczór.

– Jest Boże Narodzenie, nikt nie lubi siedzieć długo w robocie w ten dzień.

Klient westchnął głośno, podniósł szklankę i wypił jej zawartość jednym haustem. Posunął ją po ladzie w stronę pracownika, po czym wstał i udał się do drzwi. Zatrzymał się na chwilę przy wieszaku, by założyć swój płaszcz.

Na dworze było mroźno i lekko padał śnieg. Mężczyzna skierował się w stronę swojego mieszkania, oddalonego o kilka przecznic. W czasie drogi przyglądał się otoczeniu – nawyk z pracy.

Na ulicach widział całe rodziny, zakochane pary, grupki dzieci – wszyscy śmiejący się, niosący prezenty. To wszystko było dla niego fałszywym obrazem rzeczywistości, święta służą jako źródło pokazania swojego bogactwa i braku znajomości drugiego człowieka.

Przy restauracjach, sklepach czy hotelach stali, ubrani na czerwono ze sztucznymi brodami, Mikołajowie, którzy dzwonili dzwonkami i życzyli każdemu "Wesołych Świąt". Obok nich postawione były koszyki na datki idące na jakieś fundacje czy inne szczytne cele. Mało kto do nich coś wrzucał, większość przechodziła obojętnie lub mówiła, że nie ma przy sobie pieniędzy.

W alejkach, między blokami, przed chłodem chowali się bezdomni. Opatuleni w stare koce, przykryci kartonami, grzejący dłonie przy ogniskach zrobionych w  koksownikach. Uciekali do niewidocznych zakamarków niczym karaluchy, wiedząc, że na ulicy mają większą szansę na dostanie krzywego spojrzenia niż dolara.

Mężczyzna wszedł po obsypanych solą schodach i otworzył drzwi od kompleksu mieszkalnego. Wszedł na czwarte piętro i stanął przed drzwiami swojego apartamentu, na których widniała tabliczka z nazwiskiem "John Brown". Otworzył wszystkie zamki, wytarł buty o wycieraczkę i wszedł do mieszkania. Rzucił płaszcz na wieszak, nie patrząc nawet czy trafił i skierował się do małej kuchni. Z szafki nad blatem wyciągnął czystą szklankę, a z zamrażalnika kilka kostek lodu. Przeszedł do ogromnego salonu i wyjął z barku swoją ulubioną wiśniową brandy. Nalał jej trochę powyżej kości lodu i wziął małego łyka. Zobaczył migające światełko na stacji telefonu – znak nagrania głosowego. Debatował przez chwilę czy ją odsłuchać czy lepiej skasować. Z lekkim wahaniem nacisnął przycisk odsłuchu – po usłyszeniu pierwszych słów, od razu pożałował tej decyzji.

– Hej John. Tu twoja mama. Szkoda, że nie ma cię z nami. Wszyscy przyjechali na święta, nawet twoja kuzynka Ann. – Na wspomnienie tego imienia John przewrócił oczyma. – Robimy zakłady czemu cię nie ma. Ciotka Linda postawiła dużą sumę na to, że masz do rozwiązania jakąś poważną sprawę detektywistyczną. Natomiast stryj Lucas uważa, że po prostu ci się nie chce...

– Wszechwiedzący stryj Lucas – wymamrotał pod nosem John.

– Sama się nie bawię w to. Mam nadzieję, że spędzisz święta z którymś z kolegów z pracy. Może przyjedziesz na Nowy Rok? Pan Carson będzie puszczał całą salwę fajerwerków ze swojego podwórka, jak co roku. Pamiętam, że zawsze ci się podobało to show, które urządzał. Powinno jeszcze coś zostać ze słynnego ciasta ananasowego ciotki Charlott...

– Tego, w którym zawsze znajdujemy jej włosy i paznokcie. – Dodał John.

– W każdym razie. Wesołych Świąt kochanie i trzymaj się ciepło. Zadzwoń jak będziesz w domu. Kocham cię bardzo.

Po krótkim dźwięku dało się słyszeć kolejną wiadomość.

– Hej John. Tu Jack. Jack Williams z wydziału. – John podniósł brew ze zdziwienia. – Życzę ci Wesołych Świąt John. Obyś spędził je z rodziną, a nie znowu sam, jak w poprzednich latach. Wraz ze swoją zaraz zasiadam do stołu. Widziałem się dziś z innymi chłopakami od nas w barze, kazali cię gorąco pozdrowić. Wszyscy mamy nadzieję, że nie żłopiesz tej swojej wiśniowej brandy i nie grasz jakiś smętów na pianinie... fortepianie czy czymkolwiek tam masz w salonie. Do zobaczenia w robocie za kilka dni. – Na samym końcu wiadomości John usłyszał jakieś pojedyncze słowo na "d".

W czasie odsłuchu wiadomości, John przeglądał akta różnych spraw, które były rozrzucone na stole. Każda z nich wydawała mu się nadzwyczaj banalna. Rabuś ukradł biżuterię, ale znaleźli jego odciski na drzwiczkach szuflady. Zabójstwo w domu, brak śladów włamania – oznacza to, że ktoś miał klucz lub wiedział, że pod wycieraczką leżał zapasowy. Dodatkowo są zeznania sąsiadki, która widziała część twarzy podejrzanego. Oraz masa innych banalnych, nudnych spraw.

John obszedł stół, przechodząc obok dodanego dla ozdoby kominka i udał się do swojego ulubionego kącika w domu – kącika muzycznego.

Przy ścianie stało kilka gitar na stojakach, w rogu bęben i tamburyn, nad nimi zawieszona była trąbka, a przed wszystkim jego ulubiony instrument – fortepian.

Szklankę z napojem postawił na przedniej nakrywce instrumentu, zasiadł przed nim i podniósł klapę od klawiszy. Przejechał po nich dłonią od lewej do prawej, wydobywając przy tym dźwięki z aparatu. Położył palce delikatnie na klawiszach i pomyślał, co zagrać. Po kilku momentach dało się słyszeć pierwsze nuty piosenki "We Wish You a Merry Christmas".

W czasie grania John myślał o minionym roku. Na samym jego początku awansował na zastępcę detektywa głównego. Miał kilka ciekawych spraw, jednak każda była zbyt prosta do rozwiązania, w mniemaniu Johna. W kwietniu odbył się pogrzeb jego ojca. John nigdy nie darzył tego człowieka miłością. Był apodyktyczny, wszystko musiało być tak, jak on powiedział – cecha majora wojskowego, jak to określał John. Będąc nawet pełnoletnim powiedział Johnowi, że na studia może iść tylko na wybranego przez siebie kierunki: prawo, medycyna, szkoła oficerska policji lub woskowa. Oczywiście uczelnie też były określone. Nie myśląc wiele, John wybrał tę najdalszą od domu – w taki właśnie sposób trafił do szkoły oficerskiej policji w Nowym Jorku.

Na pogrzebie, wtedy, kiedy nikt nie patrzył, John pobrał materiał genetyczny z ciała swojego ojca – kawałek naskórka. Po powrocie do domu, wykonał test DNA. Wynik był taki, jaki się spodziewał. Mężczyzna był jego ojcem pod każdym względem, oprócz krwi. Nie dziwiło go to, odkąd na lekcji biologii zaczął uczyć się genealogii, zaczął dostrzegać różnice między sobą, a domniemanym ojcem – inny kolor oczu, inna budowa twarzy, inny kolor włosów.

Reszta roku nie była ciekawa. Kilka pościgów, grzebanie w aktach, sporo rozpraw sądowych, gdzie przedstawiał, że oskarżony jest winny; przyjęcie urodzinowe w wydziale, przygodny seks z miłą lekarką, która opatrywała mu ranę po wypadku.

Nie różnił się on bardzo od poprzednich lat. Wszystkie zdawały się tak samo szare, że powoli zlewały się w jedną całość. Ta sama sytuacja tyczyła się dni, każdy był identyczny. Wstać, pójść do pracy, zrobić swoje, udać się do baru na drinka, wrócić do domu, pograć na instrumentach przy szklance brandy, spać i powtórzyć. Dni zmieniały się w tygodnie, tygodnie w miesiące, miesiące w lata. Lata długiej, nudnej, przewidywalnej, szarej egzystencji.

Przy końcu utworu John przedłużał pauzy między kolejnymi dźwiękami, chcąc się nimi nacieszyć. Gdy skończył grać westchnął cicho i sięgnął po swojego drinka. Popatrzył się na ciecz, a potem gdzieś w bok, jego wzrok był nieobecny. Po krótkiej chwili wypił całą zawartość szklanki.

– Wesołych Świąt John – powiedział do siebie, zanim wstał i udał się do sypialni.

Po kilku momentach na klatce schodowej bloku dało się słyszeć głuchy strzał, a na niebie pojawiła się pierwsza gwiazdka.